Opbaren

Opbaren betekent letterlijk 'op een baar leggen' van een overledene, zodat er afscheid genomen kan worden door nabestaanden. Eigenlijk vind ik dat eerst de vraag gesteld moet worden óf er opgebaard wordt. Niet iedereen vindt het een fijn idee om na het overlijden nog gezien te worden. Wordt er besloten om de overledene op te baren kan dat in een 24-uurs kamer bij een uitvaartcentrum of crematorium. In zo'n geval krijgen de nabestaanden een sleutel van de opbaarkamer en kan de overledene ieder gewenst moment bezocht worden.

Een andere mogelijkheid is de overledene thuis op te baren. Dit kan op het eigen bed, een opbaarplank of in een kist. In een eigen omgeving kunnen familie en vrienden in alle rust op ieder gewenst moment even naar de overledene. Bij een dergelijke opbaring wordt de overledene meestal gekoeld.

Wanneer er thanatopraxie (een lichte balseming van het lichaam) wordt toegepast, is een koeling niet nodig. Het lichaam voelt dan natuurlijk aan en het heeft een natuurlijker kleur. Een dergelijke handeling wordt uitgevoerd door een speciaal daarvoor opgeleide thanatopracteur.

Het opgebaard zijn kan heel goed 'in etappes'. Bijvoorbeeld eerst een paar dagen in bed en daarna in een kist. Zo groeit u langzaam naar het moment van het definitieve afscheid toe. Een wade leent zich ook goed voor zo'n afscheidsproces: iedere dag kan de wade, vanaf het voeteneind naar het hoofd, steeds een beetje verder gesloten worden.